De weken van 5-3-2

Al weken woedt de discussie over het systeem van Oranje en de keuzes van onze bondscoach, Louis van Gaal. Louis koos voor 5-3-2, en sindsdien is het landt in rep en roer. Van Gaal wordt door het ene landsdeel beticht van het bezoedelen van de ‘Hollandse School’, door het andere deel van ‘realisme’. De één vindt dat hij zijn principes verloochent, de ander wijst naar de keuze als hét bewijs van Louis’ vakmanschap. Ik heb me in deze discussie tot nu toe stil gehouden. Maar met de kwartfinales in het vooruitzicht, kan ik me dat niet meer permitteren. Tenslotte promoveerde ik twee jaar geleden op systemen en systeembenaderingen in een politieke omgeving. Als dus iemand iets over het systeem van Van Gaal mag zeggen, ben ik het wel. Bij deze dus.

´In Nederland wordt veel met het 4-3-3-systeem gespeeld. In de aanval is vooral de positie van vleugelaanvallers van belang. Deze kunnen bij wijze van spreken aan de zijlijn staan (met het kalk op de schoenen) maar ook veel meer naar het midden. Hiervan is sprake bij het kerstboomsysteem (4-3-2-1), dan opereren beide vleugelspitsen als een soort aanvallende middenvelders, hierdoor zal het bij balbezit van de tegenstander 4-5-1 spelen en bij eigen balbezit 4-3-3.´(Wikipedia)

Een systeem is een stelsel van elementen waartussen interactie plaatsvindt. Senge spreekt over een ‘als één geheel ervaren stelsel waarvan de elementen samenhangen’. Sterker nog, een systeem bestaat uit subsystemen waartussen feedback en feedforward loops bestaan, en waarbinnen zogenaamde ‘niet lineaire relaties’ optreden. Een systeem kan fysisch zijn (zoals een rivier), sociaal (zoals een stad) of zelfs fysisich-sociaal (stad aan de rivier). De werking van systemen kent vaak grote onzekerheden – denk aan het klimaatsysteem of de integratie van Marokkanen in een stadswijk. Ook is ieder systeem weer onderdeel van een groter systeem: het ‘system of systems’-concept - denk aan Marokkanen in een stadswijk aan een rivier die onder invloed staat van klimaatverandering. Hierdoor kan ook zogenaamde emergentie optreden: onverwachte en onvoorspelbare reacties van een systeem. Het klassieke voorbeeld hiervan is de vlinder die elders op de wereld een orkaan kan veroorzaken. En om terug te komen bij de keuze van Van Gaal: we zagen het ook bij Oranje, in die fabuleuze tweede helft tegen Spanje. Emergentie is niet te onderschatten.

´Dit was in ieder geval de beste manier om Spanje te bestrijden. Mooi dat de combinatie tussen resultaatvoetbal en aanvallen ook mogelijk is.´ (Louis Van Gaal, na Nederland-Spanje)

Louis van Gaal moet keuzes maken. Beslissingen nemen. Om de kans op winst voor zijn ‘Oranje-systeem’ zo groot mogelijk te maken. Senge stelde dat ‘mensen de neiging hebben zich op onderdelen van het systeem te richten, in plaats van op het geheel.’ Dit kan tot waardevolle inzichten leiden, maar vooral tot het over het hoofd zien van samenhang en mogelijke effecten. Om het geheel te kunnen overzien, is een systeembenadering noodzakelijk. ‘Een systeembenadering is noodzakelijk om gefundeerde, valide besluiten over ingrepen in een systeem mogelijk te maken’, schreef ik in mijn proefschrift. 5-3-2 is een systeembenadering. 1-5-3-2 ook. Echter, een systeembenadering vraagt om keuzes. Keuzes over de begrenzing van het systeem, welke subsystemen worden beschouwd, welke onzekerheden, etc. Kijken we in een stad alleen naar de effecten van klimaatverandering, of ook naar integratie? Kijken we alleen naar de 11 basisspelers, of ook naar de wisselspelers en de staf? Een systeembenadering is dan ook een sociale constructie: wat in de systeembenadering een plek krijgt hangt af van wat de opstellers er van belang achten. Systeembenadering zijn ‘as much political as they are science’. En dit heeft drie belangrijke consequenties.

‘Bij 4-3-3 kunnen we van achteruit veel makkelijker opbouwen. Dat hebben we nu twee keer gezien. Eigenlijk is dat 5-3-2-systeem twee keer mislukt.’ (Co Adriaanse na Nederland-Australië). Op VI.nl: ‘De term 5-3-2 is in feite wat verwarrend; het klinkt alsof het veel defensiever is dan 4-3-3, omdat er een aanvaller is ingewisseld voor een verdediger. Ja, het zijn wat meer verdedigers, maar dat hoeft niet gelijk te betekenen dat je meer verdedigend gaat spelen. Wie de 5-3-2-benaming hanteert, rekent de diepe backs als verdedigers. Eigenlijk is 3-4-1-2 een betere benaming voor het systeem.’

De eerste consequentie is dat de keuzes in een systeembenadering de ruimte aan oplossingen beperken. Door de systeembenadering van Oranje te beperken tot 11 spelers op het veld, verdeeld over vier zones (goal – verdediging – middenveld – aanval) blijven oplossingen buiten beeld. Bijvoorbeeld oplossingen die liggen bij spelers die in een wedstrijd in meerdere zones spelen (interactie tussen elementen), de individuele kwaliteiten van spelers (subsystemen binnen het systeem) of het gebruik van wisselspelers (begrenzing van het systeem). De keuzes die Louis van Gaal maakt volgen uit zíjn benadering van het systeem, en wat híj belangrijk vindt. En daarmee beperkt hij zich – per definitie. Omdat anderen (spelers, staf, media en fans) andere keuzes maken en een andere benadering gebruiken, leidt de noodzaak tot keuzes ook tot potentieel onbegrip en miscommunicatie. Bijvoorbeeld als Louis in de media uitlegt dat 5-3-2 eigenlijk 3-4-3 is. En niemand dit snapt, of wil snappen.

Arjen Robben na Nederland-Spanje: ‘Ik heb veel vrijheid voorin en kan meerdere kanten op bewegen. Ik voel me absoluut prettig bij het nieuwe systeem dat Oranje hanteert’. Sceptici zijn er ook; Volgens VI-redacteur Taco van den Velde “is de identiteitscrisis van voetballand Nederland compleet”. Hij vindt het 5-3-2-systeem in alles tegengesteld aan waar het in de Hollandse School om draait, waardoor Nederland er haar voetbalopvatting mee verloochent.’

De tweede consequentie sluit hierop aan: de keuzes die gemaakt worden voor de systeembenadering zullen door anderen ter discussie worden gesteld. Zeker als anderen andere belangen hebben dan Louis van Gaal, zullen zij geneigd zijn zijn keuzes ter discussie te stellen. Bijvoorbeeld Klaas-Jan Huntelaar. Of de pers. Vanuit de bestuurskunde weten we ook dat dergelijke keuzes, indien in kleine, selecte kring gemaakt, draagvlak ontberen en tot problemen zullen leiden: debat, weerstand en verzet. Dit vraagt dan ook om een sterke communicatieve benadering: ondanks dat Louis de baas is, is het handig als hij draagvlak voor zijn keuzes zoekt. En nog beter, deze keuzes samen met die anderen maakt. Zowel met Klaas-Jan als met de pers.

Bert van Marwijk: 'Het is zijn goed recht om voor een 5-3-2 systeem te kiezen, maar dit is niet mijn systeem. Dit is niet zomaar een aanpassing, maar een behoorlijke overgang, die heel wat vergt van spelers.

Tenslotte is het van belang dat complexe systemen een voorkeurstoestand hebben. Een toestand waarin het systeem zich ‘het liefst’ of ‘van nature’ bevindt. Een systeembenadering die dit negeert, loopt de kans beslissingen te ondersteunen die contraproductief zijn. Bijvoorbeeld als een rigide benadering van 5-3-2 geen recht doet aan de natuurlijke neiging van Nederlandse voetballers om via vleugelaanvallers te spelen. Een systeembenadering kan de ‘Hollandse School’ misschien op papier negeren, maar op het veld is dit lastig.

‘Het publiek komt nog steeds naar het stadion, ondanks dat de media veel hebben geschreven over dit systeem, laat Van Gaal optekenen tijdens de persconferentie. Het gaat uiteindelijk altijd om het rendement. Welk systeem ik ook speel, ik pas altijd de principes van de Hollandse voetbalschool toe.’

Goed. In het voorgaande heb ik Oranje neergezet als systeem, en de noodzaak en risico’s van het gebruik van een systeembenadering door Louis van Gaal geduid. Leuk, maar wat hebben we daaraan? Niet veel zou ik zeggen. Het geeft wat inzicht. En verklaring. Maar bovenal: het geeft aan hoe mooi en complex de publieke discussie is: iedereen heeft het over 5-3-2 en de Hollandse School. Maar iedereen bedoelt iets anders. Een wekenlange canon en kakofonie waarin iedereen met elkaar langs elkaar praat over hetzelfde. En daarmee is het Oranje-debat een metafoor voor vele andere. Of het nu gaat over klimaat, economische ontwikkeling of integratie van Marokkanen gaat. Complexe systemen, hetzelfde debat. Iedereen snapt elkaar, maar niemand bedoelt hetzelfde. Zelfs de kenners niet.

In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.
 

De week van De Discussie

 

Willkommen am weltberühmte Schiffbegrüßungsanlage Willkomm-Höft Hamburg!

Terwijl in Nederland de discussie over Oranje losbarstte, zat ik in Hamburg. Ik discussieerde over duurzaam management van de Elbe. In Nederland ging de discussie over het resultaatsvoetbal van Oranje: mag Louis van Gaal resultaatsvoetbal spelen, of verraadt hij de Hollandse School, en daarmee ook zichzelf? Bij terugkomst bracht de Volkskrant helderheid. De krant deelde de deelnemers aan de discussie in in vier categorieën: de ideologen, de opportunisten, de romantici en de kameleons. Ideologen zijn principieel in hun afwijzing, de opportunisten laten hun mening afhangen van de anderen, de romantici zwijmelen over vroeger en de kameleons veranderen hun kleur met de resultaten. Als lezer zult u zich nu afvragen: waar staat Geert? Het antwoord lag in Hamburg, in de Schuhlauer-Fahrhaus. Am Elbe.

Woensdagavond at ik in de Schuhlauer-Fahrhaus. Een prachtig etablissement aan de oevers van de Elbe. Maar bovenal: aan de Willkomm-Höft. De Willkomm-Höft is een steiger voor het etablissement, de Elbe in. En bij het langsvaren van zeeschepen schalt een welkomstgroet vanuit de Höft over het water. ‘Willkommen in Hamburg-Hafen!’, voor inkomende schepen. ‘Wir wünschen Ihn eine gute Reise!‘, voor uitgaande schepen. Gevolgd door het volkslied van het land van het schip. In de Schuhlauer-Fahrhaus is een aparte hoek ingericht waar oude Kapitäns de boodschappen het water over sturen en het juiste volkslied instarten. Aansluitend vertelt der Kapitän via de omroep aan alle gasten de belangrijkste kenmerken van het passerende schip (land, lengte, breedte, diepgang, lading, bestemming). Op drukke vaardagen is een rustige conversatie in de Schuhlauer-Fahrhaus dan ook lastig. Maar ligt de wereld wel aan je voeten.

Het hoogtepunt van de Schuhlauer-Fahrhaus is de Kapitäns-kamer zelf. Daar waar de Kapitäns de regie voeren over de welkomstboodschappen. Met vier generaties communicatiemiddelen. Een uitgebreide kaartenbak met scheepsinfo. Een computer vol scheepsbestanden, en internetverbinding met AIS, waarop de actuele positie van de schepen in de hele wereld zichtbaar is. De kapitäns zelf, een leven lang scheepvaart. En bovenal: een enorme bak met cassettes. Met volksliederen. BASF.

De Schuhlauer-Fahrhaus en de Willkomm-Höft. De sfeer van vergangenes Zeiten. De geur van specerijen uit alle delen van de wereld. Van onbekende gebieden en kleuren. Van Slauerhoff en de Holland-Amerika-lijn. Toen de wereld nog uit stoom bestond, uit balen katoen en kisten vol bananen. En uit Indische of Russische matrozen. Een wereld op plaatjes en in verhalen. Een wereld die zich alleen liet zien in de haven.

Vanuit de Schuhlauer-Fahrhaus naar de discussie over Oranje. Waar sta ik? Simpel. Het gaat niet om resultaat. Of ideologie. Het gaat om verhalen. Wie kent het Italië van 2006 nog? Niemand. En Italië 1982? Iedereen. Paolo Rossi. Het verhaal van de wederopstanding. Beide teams puur resultaatsvoetbal. Eén met verhaal, één zonder. De eerste blijft in ons geheugen, de ander niet. Oranje 1974 is geen ideologie. Maar een verhaal. Argentinië 1986 is een verhaal. Het verhaal van de Hand van God, en het leven van Diego Maradona. En wie kent niet het sambavoetbal van Brazilië 1982. Het verhaal van het mooiste team aller tijden dat géén wereldkampioen werd.

Voor Oranje 2014 rest dus maar één optie om de discussie te beslechten. Een verhaal. Een dramatische uitschakeling in de halve finale. Het eerste Oranje met de beker in de hand. Opgedragen aan alle eerder verloren finales. Opgedragen aan Johan Cruijff en Rinus Michels. Of aan alle immigranten die ooit Nederland bereikten en nu onlosmakelijk onderdeel zijn van Oranje 2014. De grootouders van Bruno Martins Indi, Nigel de Jong en Jonathan de Guzman. De balen specerijen, katoen en bananen. De Willkommen-Höft.

Het antwoord waar ik sta is dus simpel. De romantici. De verhalenvertellers. En ik vrees dat Louis hier niet bijhoort. Geen titel opgedragen aan de Hollandse School en het gedachtegoed van Johan Cruijff. Geen ode aan de Nederlandse handelsgeest of de kracht van onze Turkse, Indische en Surinaamse immigranten. Ik vrees slechts een ‘Wij zijn de besten’. ‘Van Madrid, Rio en Buenos Aires’. En mocht dat gebeuren, pak ik de boot. Naar Hamburg. Naar de Schuhlauer-Fahrhaus en de Willkomm-Höft.


In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.
 

De weken van 'Athletico heeft een Groot Hart'

Het waren de weken van Madrid vs. Madrid. Van de Bende van Athletico vs. de Sterren van Real. Van de Argentijnse straatvechter vs. de gesoigneerde pasta-eter. Van de rood-witte Armada vs. de maagdelijk witte Galacticos. Van het Volk vs. de Glamour. Met afgelopen zaterdag de apotheose. Real pakte La Decima,

 

Het waren dan ook de weken van het Madrileense frame. Voor wie het niet weet: een frame is een wijze van communicatie waarmee doelbewust situaties in eigen voordeel worden gedraaid. Zoals de 'Tsunami van Islamisering' van Geert Wilders, de meester van het frame. Of 'Ben jij nou zo dom of ik zo slim', het onbedoelde frame waarmee Louis van Gaal de gehele journalistiek op één hoop te kijk zette. Het Madrileense frame was subtiel en alom aanwezig: 'Athletico heeft een groot hart'. Een frame ook dat alle wetenschappelijke kenmerken van een frame bevatte. Een frame heeft namelijk zes belangrijke kenmerken: het blijft plakken, we kunnen het er alleen maar mee eens zijn, er zit een schurk in, de tegenstander moet er in trappen, het appelleert aan een onderbuik gevoel en het geeft uitweg aan een moreel dilemma.

 

'Athletico heeft een groot hart' werd subtiel tot ons gebracht. Centraal stond coach Diego Simeone, de straatvechter die in een onberispelijk maffiapak - John Travolta droeg het in Pulp Fiction - zijn team en publiek continu in vuur en vlam zet. De volksjongen uit Buenos Aires die tijdens de warming-up voor elke wedstrijd vijf minuten met vrouw en kinderen belt, achtergebleven in Argentinië. Een persoonlijke opoffering voor het grotere doel. Een man vanuit ons midden. Een man met een groot hart. De centrale rol van Diego Simeone wordt ondersteund door de vergelijkingen met andere clubs ('het Feyenoord van Spanje'), de verhalen over recente degradaties, het rommelige Estadio Vicente Calderon en het licht dat de club in sombere Spaanse tijden voor het Madrileense gepeupel is. Een team zonder sterren. Eén voor allen, allen voor één. Een baken van hoop in de toenemende globalisering en commercialisering van het mondiale voetbal.

 

Daar tegenover staat het beeld van de Galacticos van Real, onder leiding van de onberispelijke Milanese modekoning Carlo Ancelotti. De club die boven alles uitstijgt. Een commerciële machine die tot in de diepste uithoeken van Azië zijn maagdelijk witte shirts aan de man brengt. Een merk dat € 94 miljoen betaalde voor het merk Christiano Ronaldo en € 100 miljoen voor het merk Gareth Bale. En deze € 100 miljoen was de laatste weken het meest genoemde geldbedrag uit de historie van de TV. Real, de club van het grote geld, het grote merk en de grote namen. Waaraan zo nu en dan fijntjes de vroegere band met dictator Franco werd toegevoegd.

 

Een écht frame dus. Het volkse, opstandige, karakter van Athletico bleef plakken. Een club voor het gepeupel, iedereen sprak over passie. Real Madrid, Gareth Bale en Christiano Ronaldo waren de schurken, die volledig los waren komen te staan van mensen zoals u en ik. Mensen die elke dag van 8 tot 17 uur hard moeten werken, of misschien zelfs geen werk hebben. Mensen met zorgen over geld, kinderen en buurt, en met dromen die ooit misschien toch werkelijkheid zouden kunnen worden. Iedereen was het er over eens. Real als de perverse, Koninklijke, uitwas van het hedendaagse voetbal. De verpersoonlijking van de macht van het geld. En daartegenover Athletico: het nieuwe baken van licht, onder leiding van onze nieuwe socialistenleider Diego Simeone. Ché is dood, lang leve Diego!

 

In dit frame keek ik afgelopen zaterdag naar Athletico-Real, de finale van de Champions League. En ik zag dat beide teams volledig in het frame waren gestapt. De cast was perfect. In het rood-wit een stel lelijke, onbehouwen Spaanse en Zuid-Amerikaanse jongens. Juanfran, de jongen die zomers de camping bestiert, het gras maait en de vuilnisbakken leegt. David Villa, die de bar en de receptie doet. Sosa is uitsmijter bij de plaatselijke disco. En Thibaut Courtois, de slungelige puber uit Wallonië, die zojuist als toekomstige schoonzoon kennis is komen maken. Zijn vader is werkeloos mijnwerker. Daartegenover het Wit. Het zojuist nog in de kleedkamer gecoiffeerde hoofd van Ronaldo. Het subtiel opgeschoren kapsel van Benzema. De nonchalant vastgezette kroesjes van Marcelo. En de urenlang bijgewerkte baard van Carvaljo. Zelf een robuuste verdediger als Sergio Ramos kan niet anders dan dagelijks zijn koffie bij de kapper drinken. Het frame was compleet. De regie totaal. En ik kon maar één ding denken, ehhh, …. voelen. De redding is nabij. Athletico heeft een groot hart.

In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.

 

 

De week van Graziano Pellé

Graziano Pellè laat kapper naar Engeland overvliegen.

AD kopte groot op internet. Dergelijke berichten zijn voer voor verontwaardiging. Zeker in de Nederlandse polder, waar iedereen op Dirk Kuijt of Frank de Boer moet lijken. Als Pellé zijn kapper laat overkomen, Yolanthe haar eigen visagist op vakantie meeneemt of Royston Drenthe zijn hele gang naar Rusland laat overkomen, stroomt Twitter over. Patjakkers, blaaskaken en over het paard getilde rotjochies. Dat zijn het. Een maandje in de fabriek of een verzorgingstehuis werken, dat zal ze nederigheid leren. Een voorbeeld nemen aan Dirk en Frank. Dat zouden ze moeten.

Maar laten we eens nauwkeuriger kijken. De feiten op een rij. Doet Pellé niet gewoon hetzelfde als u en ik? Ik ben daarvan overtuigd. Hoeveel mensen gaan niet nog steeds naar hun tandarts of kapper van vroeger? Hoe ver dat ook rijden is, hoe onpraktisch dat ook is. Of hoeveel Nederlanders in het buitenland kopen dozen vol hagelslag als ze even in Nederland zijn? Iedereen doet hetzelfde als Graziano. Alleen heeft hij meer geld dan u en ik.

Laten we zeggen dat een gemiddelde Graziano Pellé zo´n 100 keer meer verdient dan u en ik. En dan doordenken. Zo ben ik al 30 jaar bij dezelfde kapper in Geldrop. Daar kennen ze mijn wensen. Vooral dat ze niet te veel holle vragen moeten stellen. ‘Nog leuke dingen gedaan, deze week?’ Ze weten dat ze stil moeten zijn. Ik heb me wel eens afgevraagd of ze dat in hun computersysteem hebben opgenomen, zodat iedereen dat weet. Zelfs toen ik in Delft woonde, ging ik naar deze kapper. Ik plande erop. Wat nou als ik naar Engeland ging en 100 keer meer zou gaan verdienen? Dan zou ik gewoon iedere zes weken een vlucht en een taxi nemen. Naar Geldrop. Kan ik gelijk even bij mijn moeder langs. Twitter zou te klein zijn.

Mijn Marjon moet oude-mannen-crème hebben die alleen nog maar in een kleine drogisterij in Heeze is te krijgen. Oude-mannen-crème die als enige juist goed past bij haar prachtig krullende haar. Een kleine drogisterij naast haar werkgever waar ze 15 jaar geleden haar dienstverband heeft beëindigd. Maar dus nog elke 3 maanden komt. Wat nou als zij naar Engeland ging en 100 keer meer ging verdienen? Ze zou dan kilo’s crème laten overkomen. Of ze zou de zaak overnemen en naar Engeland verplaatsen. En Twitter zou te klein zijn.

Expats laten Nederlandstalige CD’s, stroopwafels en pannenkoekenmeel voor Koninginnedag overkomen. Om elk jaar in - pak hem beet - Hong Kong, Sydney of Buenos Aires een écht Oranje feest te kunnen vieren. En liefst met de resten ook nog hun verjaardag opvrolijken. Wat nou als zij met zijn allen 100 keer meer ging verdienen? Ze zouden een stroopwafelfabriek starten en Marco Borsato laten overkomen. En misschien Willem en Maxima zelf ook. Zij zijn dan hún categorie. Twitter zou overstromen.

Tenslotte denk ik aan de sieraden die ik voor Marjon koop. Laten we dat eens hypothetisch zeggen. Een ring van 100 euro per 5 jaar. Als ik 100 keer zo veel zou verdienen, zou dat elke vijf jaar een ring van 10.000 euro zijn. Of ieder jaar één van 2.000 euro. Of elke maand eentje van 200 euro. Iedereen zou me een patser noemen, of van lotje getikt. Het dus eigenlijk heel simpel. Ik ben net Graziano Pellé. En maakt u zich maar geen illusie. U ook.


In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.
 

De week van Ajax-PSV

 

De timing van het verlengde contract van Memphis Depay kon niet beter. Vlak voor de kraker tegen Ajax geeft dit onze jongens een geweldige boost. En ik neem aan dat Marcel Brands zijn onderhandelingen met één of andere Mexicaanse middenvelder juist ook rondom deze contractverlenging heeft gepland. Een beetje regie is alles.

Terwijl Memphis zijn contract tekende, las ik een boek van hoogleraar Jan Jonker over de WEconomy. Waarin hij refereert aan enorme transities die momenteel versneld optreden. Transities waarbij internet en duurzaamheid een belangrijke rol spelen, en waarin vele nieuwe vormen van zogenaamd coöperatief ondernemen zijn opgestart. Denk bijvoorbeeld aan het verhuren van particuliere kamers aan toeristen via internet of het verkopen van je auto op dezelfde wijze. Nog een stap verder: het delen van spullen via internet. Bijvoorbeeld auto’s, maar ook muziek, zoals via Spotify. We luisteren wanneer we willen, zonder de CD, plaat of single thuis te hebben liggen. In essentie, aldus Jan Jonker, verschuift ons handelen van ‘bezit’ naar ‘gebruik’.

Ik moest daaraan dus denken toen Memphis zijn contract tekende. Want eigenlijk is deze ontwikkeling in de voetballerij al lang gaande. Al sinds het Bosman-arrest in de jaren negentig zijn voetballers géén bezit meer van een club, maar via hun contracten staan zij tijdelijk gebruik van hun kwaliteiten door clubs toe. Helaas is het nog geen volleerd Spotify. Want als er overmorgen een rijke sjeik voorbij komt aan de Mathildelaan, zien wij Memphis vanaf overmorgen nooit meer terug.

Echt gebruik in voetballerij is dan ook nog ver weg. Want wat zou het Spotifyiseren van de voetballerij leuk zijn. Dat we – om Ajax te verslaan – voor één weekend Arjen Robben kunnen gebruiken. Even via www.playify.com reserveren, en zondag staat hij op het veld. Om woensdag weer met Bayern mee te doen.

 


In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.
 

De week van PEC Zwolle - PSV

 

In de week van PEC Zwolle-PSV kwam zoon Levi met een aantal vinyl’s van Coldplay thuis. Of nog beter: TNT bracht ze thuis, besteld via het wereld wijde web. We regelden een nieuwe naald voor mijn oude pick-up. Bladerden door mijn LP’s, gingen naar de nieuwste film van Anton Corbijn en verloren tenslotte van Ron Jans. En zo werd de week van PEC de week van het vinyl.

Levi is helemaal weg van Coldplay. De Britse band maakt pakkende muziek, verpakt in mooie hoezen en naar Gwyneth Paltrow hunkerende teksten. Maar dat niet alleen. Coldplay legt hun muziek ook vast op zwart vinyl. Zwart glimmend. Oude plaatjes, te draaien op 33 of 45 toeren. Plaatjes die eigenlijk zijn voorbehouden aan romantici uit de periode 1950-1985, gestrand bij de opkomst van de CD en één voor één in bezit van een goed gevulde jukebox in de woonkamer. Maar Coldplay maakt ze nog steeds. En dat bracht Levi bij mijn platencollectie en mijn pick-up.

Ron Jans is een bijzondere trainer. In de ééndimensionale wereld van het voetbal kijkt deze voormalig leraar Duits verder dan de bal rond is. Hij weet wat er in de wereld gebeurt, en houdt van alternatieve muziek. Struint platenzaken af in Zwolle en Groningen. Heeft niet alleen een lijstje met aan te kopen spelers, maar ook een bijzonder lijstje beste platen. Elpee Groningen is zijn thuishaven, en deze toont zelfs zijn top 20. Een lijst waarvan geen enkele eredivisiespeler ook maar één plaat van zal kennen. Ron Jans zou goed met Levi kunnen opschieten.

Tijdens PEC Zwolle – PSV gingen Levi en ik naar de nieuwste film van Anton Corbijn. Maar niet zonder eerst in mijn platencollectie The Joshua Tree van U2 te hebben bekeken. Niet alleen een muzikaal meesterwerk, maar juist ook fotografisch. Anton Corbijn volbracht zijn masterpiece in de Mojave-woestijn, en werd wereldberoemd. Tijdens het zien van zijn A Most Wanted Man dacht ik vooral aan de Mojave-woestijn, en verloor PSV van Ron Jans. Na afloop zag ik Ron’s glimmende hoofd, trots van de overwinning. Maar bovenal zag ik zijn glimmende liefde voor vinyl. De nederlaag tegen PEC werd ineens een overwinning. Een overwinning van het vinyl. Het zwarte vinyl.

 

 

 

 


In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.
 

Pagina 2 van 10


Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96
«StartVorige12345678910VolgendeEinde»