De week van PSV-Vitesse

Daar ging ze. Op weg naar de gate. Ze keek niet om. Een half jaar studeren in Finland.

Loslaten. Als vader moet je loslaten. Iedere leeftijd heeft weer zo’n moment dat je je beseft dat de afstand groter wordt. En jouw invloed kleiner, zeker in de pubertijd. Tijdens PSV’s performance in Wit-Rusland, afgelopen donderdag, vloog mijn dochter, via Riga en Helsinki de nacht in. Een SMS bracht een voorspoedige landing. De ochtend daarop reed een bus haar via Tampere naar Jyvaskila - vijf uur diep in Finland. Een universiteitstad ter grootte van (bijna) Eindhoven. Twee SMS’en hielden me op de hoogte. Van het busstation in Tampere, en van prachtige meren met strakke huizen. Loslaten, met een lichtjes zwaar gemoed en drie SMS’jes.

Ik dacht aan mijn eigen vertrek, nu ruim 20 jaar geleden. En het lichtjes zwaar gemoed van míjn moeder. Ik ging langere tijd naar China, en liet haar alleen achter. Ik keek niet om. Ook mijn moeder was aan het loslaten. Met om de paar weken een telefoontje. Als ik er een gevonden had. Krakend. Vanuit Beijing en Xi’an. Als ik voldoende munten had verzameld.

Toen ik dit mijn moeder SMS’te – mijn dochter was juist in Jyvaskila aangekomen ­– moest zij aan háár moeder denken. Aan 1963. 18 jaar was ze, en op weg naar een half jaar Zuid-Frankrijk. Serveren in een mediterraan hotel. Ik weet niet of ze omkeek bij vertrek, maar háár moeder moest het doen met een brief. Zo om de maand, uit een land dat ze alleen uit verhalen kende. Zuid-Frankrijk. Een verre wereld voor een vrouw die vooral Tilburg kende.

PSV-Vitesse is nu afgelopen. De winst is ondergeschikt. Mijn dochter zit al twee dagen op een studentenkamer in de stad van Matti Nykanen. En ik denk aan drie maal een vertrek. We keken alle drie niet om. We lieten een lichtjes zwaar gemoed achter. Drie maal loslaten, met alleen een brief, telefoon of SMS als hulp.

 


In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.
 

De week van Nederland - Italië

 

Hans Pijs woonde in ons huis. En luidde de klok.

In mijn woonplaats is een rel uitgebroken. De gemeente Nuenen schroefde jarenlang taxaties voor gronddeals omhoog. Met vervalste handtekeningen en een ondeugdelijk controlesysteem fraudeerden ambtenaren. Onduidelijk is de berichtgeving over het waarom. Werden met de vervalste taxaties niet rendabele plannen rendabel gemaakt? Of hebben mensen zich hierdoor ongeoorloofd kunnen verrijken? Wat rest is een ontluisterend beeld van een incompetente gemeente die maar snel door buur Eindhoven ingelijfd moet worden.

Hans Pijs is gemeenteraadslid en, na jarenlange deelname in verschillende partijen, nu als éénmansfractie. Hans Pijs kan niet tegen onrecht. Ondanks de afspraak tot geheimhouding, lekte hij het rapport over de fraude naar het Eindhovens Dagblad. Schending van afspraken, schending van normen en waarden, en mogelijjk zelfs strafbaar. Diezelfde Hans Pijs greep eerder in toen een meisje nabij zijn huis werd lastig gevallen en komt op voor mijn buurt – waar hij onverschrokken lastpakken aanspreekt op asociaal gedrag. Van diezelfde Hans Pijs kochten wij ruim 20 jaar geleden ons huis. Het huis waar hij was geboren en getogen. Mijn buurt is zíjn buurt. En dat is het gebleven, daar komt hij voor op.

Hans Pijs kan niet tegen onrecht. En Hans Pijs is niet bang. Twee eigenschappen die Hans Pijs geregeld in de schijnwerpers zetten en van hem niet altijd een makkelijk mens maken. Het schenden van afspraken, mogelijk zelf strafbaar, is niet goed te praten. En als het OM dit ook zo vindt, dan moet het recht zijn loop hebben. Maar ik ben trots op Hans - en al die andere mensen - die tegen stroom, druk en recht misstanden aan de kaak stellen. Zichzelf in de problemen brengen om politici, bedrijven en ambtenaren op het rechte pad te brengen en te houden. Mensen die onze wereld, tegen de mores in, nog enigszins in het gareel houden.

Hans Pijs moet even op zijn donder krijgen. Maar daarna wil ik hem snel weer in mijn buurt zien. Om op te komen voor waar hij voor staat. De koffie staat klaar.

 

 


In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.
 

De week van PSV-AZ

In de week van PSV-AZ overhoorde ik twee receptionistes bij een niet nader te noemen instantie. Eén van hen was naar Egypte geweest, en had daar de meest vreselijke busreis moeten doorstaan. Op weg naar één of andere farao waren twee onbekende mannen ingestapt bij hun reisgezelschap. En hadden de hele reis, twee uur lang, mee mogen rijden. ‘Wat er wel niet had kunnen gebeuren!?’. Doodsangsten. Paranoia.

De emancipatie van het buitenland – door de groeiende economie, Arke en Kras Reizen – heeft onbedoelde bijwerkingen. Tot, pak hem beet, de jaren negentig kende een groot deel van Nederland buitenlanders alleen van TV, Nieuwe Revu en als gastarbeider in een fabriek. Gezien vanuit hun eigen huis of dorp. En als exotische verschijning op het voetbalveld, luisterend naar namen als Romario en Kalusha. Nu lopen zij in door reisleiders begeleidde groepen over kashba’s en langs tempels. En daar waar in het verleden de blik veilig vanuit het eigen dorp kon worden geworpen, komt het buitenland in de groepsreis wel erg dicht bij. Tot in de eigen bus.

Hetzelfde is te zien op het voetbalveld. De emancipatie van het buitenland weerspiegelt zich in de samenstelling van voetbalteams, ook bij PSV tegen AZ. Adam Maher, Florian Josefzoon en Karim Rekik zijn van ons PSV, maar toch altijd nog een beetje Marokkaan, Surinamer en Tunesiër. En als ware het een Kras-excursie stappen wij bij het Philipsstadion uit, bekijken en becommentariëren wij hun verrichtingen, en snellen ons daarna terug naar ons veilige huis. Adam, Florian en Karim zijn toffe peren als zij goed voetballen, en vooral als zij op Hollandse wijze hun uiterste best doen. Hard werken, en de mouwen opstropen. Zo niet, dan zijn zij toch vooral anders. Als zij dan in onze bus stappen, schrikken we toch even.

Reizen en voetbal kunnen helpen om mensen te ontmoeten en beter te begrijpen. En daarmee – idealist als ik ben – om de wereld direct om ons heen wat prettiger te maken. Er zijn echter twee grote hobbels: groepsreizen en voetbalstadions. Kras Reizen en ons PSV. Ik ga ze morgen bellen. Ik ga naar ze toe. En ik neem de bus.



In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.
 

De weken van Vitesse-PSV en Cambuur-PSV

De afgelopen weken is de zon gaan schijnen. Vanaf de kerst keek ik naar buiten, haar hoopvolle stralen begonnen dun door het grijze wolkendek te breken. Langzaam, maar zeker. En na elke goal tegen Vitesse en Cambuur werd haar licht weer sterker. De lente is in aantocht. De oogst komt eraan. Zeven magere jaren zijn voorbij.

 

Als supporter ben je altijd aan het koorddansen. Wanneer zeg je dat je erin gelooft, als je weet dat de kans groot is daarna genadeloos te worden afgestraft? Je moet alle signalen op de juiste waarde schatten. In samenhang beschouwen. En dan nog in het licht van de tijd een plek geven. Het moment bepaalt de waarde van een signaal.

 

Er waren dit jaar belangrijke signalen. Dat begon in juni al, bij de basisplaats van Wijnaldum in het Oranje van Van Gaal (ook voor supporters begint de voorbereiding op een nieuw seizoen in juni). Het bijtekenen van Depay en Wijnaldum, maar vooral het moment van wereldkundig maken daarvan, vlak voor Ajax-PSV (niet de winst, maar de persconferentie vooraf was dus zo’n signaal. De winst was slechts een logisch gevolg). En de winst tegen Feyenoord, vlak voor kerst. En eigenlijk niet de winst, maar de wijze waarop.

 

Het laatste signaal waarop ik wachtte was twee maal winst in een moeilijke uitwedstrijd direct na de winterstop. Het is zondagochtend, 25 januari 2015. Ik zit aan de eettafel en kijk naar buiten. Laatste resten sneeuw verdwijnen in rap tempo. De nattigheid wordt droog. En binnen schijnt de zon. Volle stralen. Zeker 25 graden. Dit is het jaar. Het is nu zeker.

 

In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.
 

De week van FC Utrecht - PSV

Piet is een oorlogskind. Hij is al weken op pad met zijn oude groene oorlogstruck, en rijdt 70 jaar na dato Operation Market Garden na. Piet is een oorlogskind. En in deze afgelopen bevrijdingsweken kwam ik er achter dat ik er ook een ben. Ook ik heb geen oorlog daadwerkelijk meegemaakt. Maar net als Piet ben ik een oorlogskind.

Piet is net na de oorlog geboren. De Tweede Wereldoorlog, wel te verstaan. Als kleine jongen verzamelde hij alles wat Amerikaans en groen was. Legerplaatjes, tijdschriften, vlaggetjes. Later een jeep en een truck. Zelfs zijn caravan schilderde hij groen. Piet rijdt ieder jaar in juni naar Normandië om de stranden te zien. En ieder najaar herdenkt hij Market Garden. Rijdt hij veteranen door Eindhoven. En dit jaar dus zelfs de gehele - oorspronkelijke - route van Eindhoven naar Arnhem. Piet is een oorlogskind. Gefascineerd door wat hij in zijn jeugd meekreeg. Gefascineerd door alles wat groen en Amerikaans is.

Terwijl Piet van Eindhoven naar Arnhem reed, las ik het boek Command and Control van journalist Eric Schlosser. Hij beschrijft de omgang met nucleaire wapens in de Verenigde Staten tijdens de Koude Oorlog. Hoe launch-teams continu paraat waren bij een raketsilo, om de raket met nucleaire kop – zodra het sein zou komen - binnen 5 minuten de lucht in te sturen. Hoe de crews van B-52’s continu paraat stonden om – als het sein kwam – de B-52 met kernkop richting de Sovjet Unie te dirigeren. 45 jaar lang ieder uur van de dag paraat om toe te slaan. 45 jaar lang iedere minuut van de dag alert om dat ene moment te spotten. Dat ene moment waarop Russische vliegtuigen of raketten via Groenland of Alaska het luchtruim van de Verenigde Staten zouden binnentreden.

Het boek lezende realiseerde ik me dat óók ik een oorlogskind ben. Geboren eind jaren zestig , was ik als kleine jongen gegrepen door een voorlichtingsfilmpje over wat te doen ‘als de bom valt’. Ik keek onder de trap van ons kelderarme huis. Daar zou ik moeten schuilen. En geregeld keek ik uit het raam, in de verte. Eens zouden daar, aan de horizon, raketten de lucht in glijden. Onvermijdelijk. Het zou begonnen zijn. In de jaren tachtig keek ik ‘The Day After’. Volgens Schlosser een film die grote indruk maakte op Ronald Reagan. En zijn houding tegenover de Russen wijzigde. De raketten aan de horizon en de daarop volgende nucleaire winter maakten diepe indruk, ook op mij. En waar Piet nog steeds ‘The Road to Tipperary’ fluit als hij aan zijn oorlog denkt, kijk ik naar ‘Dancing with tears in my eyes’ als ik aan míjn oorlog denk. De blast en de flits bij de inslag. Mijn koude oorlog.

Afgelopen weken reed Piet naar Arnhem en ik las Eric Schlosser. Twee oorlogskinderen zonder trauma’s. Maar kwijtraken zullen we het niet. Hij niet de zijne, ik niet de mijne.



In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.
 

De week van PSV-ADO

Vrijdag fietste ik door het warme novemberzonnetje door Den Haag. Van Centraal naar het Ministerie van Infrastructuur en Milieu. Tegenover Madurodam. Langs de tram naar Scheveningen. En terwijl mijn gedachten naar het op stapel staande PSV-ADO gingen, fietste ik tussen beleidsambtenaren met laptoptas en nette jas en moeders met bakken voor en kinderen achter op hun fiets. En ik passeerde Marokkaanse moeders en langharige jochies. Den Haag is een schizofrene stad. En Haagse Harry is dood.

Jongens uit de regio, zoals ik, kennen Den Haag van het volkse, en het uitbuiten daarvan in de humor. Geen taaltje leent zich zo voor volkse grappen en sfeerschetsen van de onderlaag als het Haagse. En geen cabaretier kan dit volkse zo neerzetten dan een Haagse cabaretier. Hilarisch is Ome Jan van Harrie Jekkers, briljant zijn Koot en Bie als de Tegenpartij of in Dirk de Zwerver.

De keerzijde van dat volkse hebben we lang gezien in het Zuiderpark of in de Schilderswijk. Berucht was de Noordzijde in het groen-gele Zuiderpark. Een kleine groep fanatieke aanhang die keer op keer met geweld de aandacht op zich wist te richten. Iconisch was Henk Bres, waar recent ook een boek over verscheen. En de recente rellen en racistische uitingen in en rond de Schilderwijk staan niet op zichzelf. Zo creëert Den Haag niet alleen een beeld van gezellig volks, maar ook van radicaal volks.

Mijn bezoek aan het Ministerie van Infrastructuur en Milieu typeert het andere Den Haag. Het Den Haag van ambtenaren en hun adviseurs, nationale en internationale politiek, journalisten en media. Trendy cafés waar je wel, of niet, gespot wilt worden. Diplomaten en diplomatenwijken, politieke spindoctors, het Strafhof en zijn rechters. De hoofdstad van het Internationale Recht. Witte boorden, hoge kantoorgebouwen. Grijze pakken op blauw-gele OV-fietsen die de stad doorkruisen. Geen groen-gele humor aan te herkennen.

Vrijdag fietste ik door de stad. Ik was deel van het ene Den Haag, denkend aan het andere. Netwerkend, laptoppend maar grijs. Rauw, humorvol, maar confronterend. Maar de ontluistering volgde zaterdag, bij PSV-ADO. Met een Chinees die ADO wel of niet wil kopen. Met zo’n 20 groen-gele supporters uit Den Haag. Met 11 spelers zonder vechtlust. Zonder matje. Zonder humor. Haagse Harry zou zich in zijn graf omdraaien. ADO is niet meer van Den Haag.



In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.
 

Pagina 3 van 10


Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 90

Warning: Illegal string offset 'active' in /home/geertroo/public_html/templates/rt_afterburner_j15/html/pagination.php on line 96
«StartVorige12345678910VolgendeEinde»