De week van De Discussie

 

Willkommen am weltberühmte Schiffbegrüßungsanlage Willkomm-Höft Hamburg!

Terwijl in Nederland de discussie over Oranje losbarstte, zat ik in Hamburg. Ik discussieerde over duurzaam management van de Elbe. In Nederland ging de discussie over het resultaatsvoetbal van Oranje: mag Louis van Gaal resultaatsvoetbal spelen, of verraadt hij de Hollandse School, en daarmee ook zichzelf? Bij terugkomst bracht de Volkskrant helderheid. De krant deelde de deelnemers aan de discussie in in vier categorieën: de ideologen, de opportunisten, de romantici en de kameleons. Ideologen zijn principieel in hun afwijzing, de opportunisten laten hun mening afhangen van de anderen, de romantici zwijmelen over vroeger en de kameleons veranderen hun kleur met de resultaten. Als lezer zult u zich nu afvragen: waar staat Geert? Het antwoord lag in Hamburg, in de Schuhlauer-Fahrhaus. Am Elbe.

Woensdagavond at ik in de Schuhlauer-Fahrhaus. Een prachtig etablissement aan de oevers van de Elbe. Maar bovenal: aan de Willkomm-Höft. De Willkomm-Höft is een steiger voor het etablissement, de Elbe in. En bij het langsvaren van zeeschepen schalt een welkomstgroet vanuit de Höft over het water. ‘Willkommen in Hamburg-Hafen!’, voor inkomende schepen. ‘Wir wünschen Ihn eine gute Reise!‘, voor uitgaande schepen. Gevolgd door het volkslied van het land van het schip. In de Schuhlauer-Fahrhaus is een aparte hoek ingericht waar oude Kapitäns de boodschappen het water over sturen en het juiste volkslied instarten. Aansluitend vertelt der Kapitän via de omroep aan alle gasten de belangrijkste kenmerken van het passerende schip (land, lengte, breedte, diepgang, lading, bestemming). Op drukke vaardagen is een rustige conversatie in de Schuhlauer-Fahrhaus dan ook lastig. Maar ligt de wereld wel aan je voeten.

Het hoogtepunt van de Schuhlauer-Fahrhaus is de Kapitäns-kamer zelf. Daar waar de Kapitäns de regie voeren over de welkomstboodschappen. Met vier generaties communicatiemiddelen. Een uitgebreide kaartenbak met scheepsinfo. Een computer vol scheepsbestanden, en internetverbinding met AIS, waarop de actuele positie van de schepen in de hele wereld zichtbaar is. De kapitäns zelf, een leven lang scheepvaart. En bovenal: een enorme bak met cassettes. Met volksliederen. BASF.

De Schuhlauer-Fahrhaus en de Willkomm-Höft. De sfeer van vergangenes Zeiten. De geur van specerijen uit alle delen van de wereld. Van onbekende gebieden en kleuren. Van Slauerhoff en de Holland-Amerika-lijn. Toen de wereld nog uit stoom bestond, uit balen katoen en kisten vol bananen. En uit Indische of Russische matrozen. Een wereld op plaatjes en in verhalen. Een wereld die zich alleen liet zien in de haven.

Vanuit de Schuhlauer-Fahrhaus naar de discussie over Oranje. Waar sta ik? Simpel. Het gaat niet om resultaat. Of ideologie. Het gaat om verhalen. Wie kent het Italië van 2006 nog? Niemand. En Italië 1982? Iedereen. Paolo Rossi. Het verhaal van de wederopstanding. Beide teams puur resultaatsvoetbal. Eén met verhaal, één zonder. De eerste blijft in ons geheugen, de ander niet. Oranje 1974 is geen ideologie. Maar een verhaal. Argentinië 1986 is een verhaal. Het verhaal van de Hand van God, en het leven van Diego Maradona. En wie kent niet het sambavoetbal van Brazilië 1982. Het verhaal van het mooiste team aller tijden dat géén wereldkampioen werd.

Voor Oranje 2014 rest dus maar één optie om de discussie te beslechten. Een verhaal. Een dramatische uitschakeling in de halve finale. Het eerste Oranje met de beker in de hand. Opgedragen aan alle eerder verloren finales. Opgedragen aan Johan Cruijff en Rinus Michels. Of aan alle immigranten die ooit Nederland bereikten en nu onlosmakelijk onderdeel zijn van Oranje 2014. De grootouders van Bruno Martins Indi, Nigel de Jong en Jonathan de Guzman. De balen specerijen, katoen en bananen. De Willkommen-Höft.

Het antwoord waar ik sta is dus simpel. De romantici. De verhalenvertellers. En ik vrees dat Louis hier niet bijhoort. Geen titel opgedragen aan de Hollandse School en het gedachtegoed van Johan Cruijff. Geen ode aan de Nederlandse handelsgeest of de kracht van onze Turkse, Indische en Surinaamse immigranten. Ik vrees slechts een ‘Wij zijn de besten’. ‘Van Madrid, Rio en Buenos Aires’. En mocht dat gebeuren, pak ik de boot. Naar Hamburg. Naar de Schuhlauer-Fahrhaus en de Willkomm-Höft.


In 'De Week Van' geeft Geert Roovers zijn beeld op de wedstrijden van PSV, en meer.